Op een reünie van BNI-Klein-Brabant, een ondernemersnetwerk waar we allebei lid van geweest zijn, kruisten onze paden opnieuw. Daar vertelde Michel me over de situatie van zijn papa, Peter. Er was een ernstige agressieve uitgezaaide vorm van prostaatkanker vastgesteld. Zijn veelvoud aan plannen voor de toekomst vielen in één klap weg.
Tien jaar eerder hadden Peter en zijn vrouw Hannie al afscheid moeten nemen van hun dochter, Michel z’n zusje. Volledig onverwacht. Het verdriet was uiteraard ontroostbaar groot, en werd nog zwaarder toen ze beseften hoe weinig foto’s ze van haar hadden. Die fout wilden Michel en Hannie nu niet opnieuw maken.
Hoewel het voor Peter in het begin emotioneel heel moeilijk was, en Hannie al tien jaar lang elke dag vecht met onuitwisbaar verdriet, besloten ze toch om het moment nú vast te leggen. Om niet nog eens met lege handen te staan na Peter z’n overlijden!
Aan hun schouw hing jarenlang een groot portret van hun overleden dochter. Maar nu was de tijd rijp om die te verplaatsen naar een minder prominente plaats zodat Michel en zijn vriendin Melissa dat plekje kregen in de woonkamer. Want ook zij worden elke dag gemist aangezien zij in Antwerpen wonen en Peter en Hannie in de buurt van Amsterdam.
Peter was intussen volop bezig met alles op te sommen wat hij nog wilde zeggen tegen iedereen die hij graag zag. Met herinneringen die hij wilde achterlaten. Met de vraag: Hoe wil ik herinnerd worden?
Hij schreef, vertelde, en dacht na over wat écht telt. Deze fotoshoot was uiteindelijk hier ook een essentieel onderdeel van. De fotosessie en vooral de bijbehorende viewingsessie werd één van de meest intense en tegelijk mooiste momenten uit onze carrière. Tijdens de viewing werden er woorden uitgesproken die ook bij ons nog lang bleven hangen. Er werd gekeken, gelachen, en uiteraard rolden er regelmatig ook enkele tranen.
We maakten voor hen een album en een BoxFrame met beelden van het hele gezin. Peter en Hannie als koppel, Michel en Melissa samen, vader en zoon, en het kerngezin zoals het vandaag is.
Daarnaast kwam er een grote feel-good foto in Diasec® boven de kast in de living, en een tweede Diasec® van Michel en Melissa op de schouw. Ook het portret van hun overleden dochter kreeg een nieuw leven zodat ze nu samen met Michel een nieuw plekje kreeg aan de muur.
Misschien, terwijl je dit leest, is Peter er intussen niet meer.
En toch… weten we zeker dat hij blijft verder leven in de beelden die we mochten maken. Beelden die nu troost bieden, herinneringen dragen, en verhalen vertellen.
En net daarom vindt hij het zelf belangrijk dat zijn verhaal ook hier gedeeld wordt. En op die manier mogelijks anderen tot het besef laat komen en aanzet om iets visueels achter te laten waar anderen later mogelijks heel veel troost in kunnen vinden.
